Iwabradyna a stabilna CAD bez niewydolności serca

Zaprezentowany podczas tegorocznego kongresu ESC wyniki badań wskazują, że terapia pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową ukierunkowana na obniżanie akcji serca poprzez wybiórcze i swoiste działanie na prąd IF w węźle zatokowo-przedsionkowym, nie poprawia ich rokowań. W badaniu wzięto pod uwagę 19 102 pacjentów ze stabilną CAD i tętnem powyżej 70 uderzeń serca na minutę, z 1139 centrów naukowych z 51 państw. W randomizowanym badaniu grupa 9550 pacjentów przyjmowała dwukrotnie w ciągu dnia iwabradynę w dawce 10 mg (dawkę regulowano do osiągnięcia pożądanego tętna 55-60 uderzeń na minutę), natomiast pozostali pacjenci otrzymywali placebo (u nich nie odnotowano obniżenia tętna).

W trakcie obserwacji follow-up (średnio przez okres 27,8 miesiąca po zakończeniu badania) nie odnotowano istotnych różnic w prawdopodobieństwie wystąpienia takich zdarzeń jak zgon z powodu choroby układu krążenia czy zawał mięśnia sercowego (6,8 proc. vs. 6,4 proc. p=0,2) w obu grupach pacjentów. Natomiast w grupie pacjentów z chorobą wieńcową, która ograniczała ich zwykłą aktywność (II stopień i wyższy w skali CCS), przyjmowana iwabradyna powodowała wzrost prawdopodobieństwa zgonu lub zawału serca (p=0,02). Dodatkowo, u pacjentów tych odnotowano zdecydowanie częstsze występowanie bradykardii niż w grupie chorych, którzy dostawali placebo (18 proc. vs. 2,3 proc., p<0,001).

Wyniki badania opublikowano również na łamach prestiżowego czasopisma New England Journal of Medicine (NEJM), a wśród jego współautorów był polski kardiolog – profesor Michał Tendera.

Źródło: DOI: 10.1056/NEJMoa1406430