Opublikowany w czerwcu tego roku przegląd systematyczny i metaanaliza pokazują, że problem umiarkowanego do ciężkiego niedosłuchu (≥40 dB HL) dotyczy co 4. dorosłej osoby chorującej na cukrzycę. Do takich wniosków doszli australijscy naukowcy. Określili oni częstość występowania i porównawcze ryzyko umiarkowanej do ciężkiej utraty słuchu w cukrzycy i stanie przedcukrzycowym, analizując różnice w zależności od wieku, poziomu dochodu narodowego oraz czasu trwania choroby.
Autorzy publikacji „Hearing Loss in Adults With Diabetes and Prediabetes: A Systematic Review and Meta-Analysis” podkreślają, że stwierdzone w ramach analizy zwiększone ryzyko występowania ubytku słuchu u pacjentów diabetologicznych przemawiają za włączeniem rutynowych badań audiometrycznych do standardowej opieki nad osobami z cukrzycą.
Cukrzyca i jej powikłania zdrowotne
Podczas gdy retinopatie, nefropatie czy neuropatie należą do często monitorowanych i powszechnie znanych powikłań mikronaczyniowych cukrzycy, o wpływie tej choroby na słuch człowieka wciąż mówi się niewiele. Analiza 23 z 29 badań włączonych do przeglądu pokazuje natomiast, że łączna częstość występowania umiarkowanego do ciężkiego ubytku słuchu (≥ 40 dB HL) wśród osób z cukrzycą wyniosła 24%. Oznacza to, że z niedosłuchem zmaga się nawet co 4. osoba chorująca na cukrzycę. Autorzy badania sprawdzili także, czy osoby z cukrzycą częściej mają klinicznie istotny ubytek słuchu niż osoby bez cukrzycy.
Porównanie danych z 11 badań, obejmujących łącznie 17 051 pacjentów, w tym 1881 osób z cukrzycą, wykazało, że osoby z cukrzycą miały ponad dwukrotnie większe ryzyko wystąpienia ubytku słuchu niż osoby, które na nią nie chorują. Wynik ten był istotny statystycznie i potwierdził się w różnych analizach.
Ciche konsekwencje niedosłuchu
Zaprezentowane w publikacji wyniki badań to nie tylko liczby. Ubytek słuchu na poziomie większym lub równym 40 dB ma duży wpływ na codzienne funkcjonowanie i komfort życia pacjenta. Do konsekwencji postępującego pogorszenia słuchu należą m.in. utrudnienie rozumienia mowy w hałasie, zwiększony wysiłek związany ze słuchaniem, trudności komunikacyjne, negatywny wpływ na kontakty społeczne czy zdrowie psychiczne. Co ważne, niedosłuch postępuje stopniowo, a pacjenci nie są często świadomi pogorszenia się słuchu do czasu, aż nie zaczną pojawiać się ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu.
– Wczesne wykrycie niedosłuchu pozwala na szybkie wdrożenie odpowiednich metod rehabilitacji słuchu i ograniczenie konsekwencji, jakie może nieść ze sobą nieleczony niedosłuch. Dlatego warto pamiętać o regularnym wykonywaniu przesiewowych badań audiometrycznych, w szczególności istotnych dla osób należących do grup podwyższonego ryzyka rozwoju ubytku słuchu, do jakich zaliczają się m.in. pacjenci diabetologiczni – komentuje wyniki metaanalizy Sylwia Górecka, protetyk słuchu.
Autorzy publikacji podkreślają, że zidentyfikowane w ramach analizy zwiększone ryzyko występowania ubytku słuchu u pacjentów diabetologicznych przemawiają za włączeniem rutynowych badań audiometrycznych do standardowej opieki nad osobami z cukrzycą. W szczególności powinno dotyczyć to młodszych dorosłych (poniżej 60 r.ż.) oraz osób zamieszkujących w krajach o niskich i średnich dochodach, gdzie skala problemu wydaje się największa.
Foto: magnific.com