Implant ślimakowy to pierwsza na świecie stosowana w praktyce klinicznej proteza układu sensorycznego, dzięki której osobom całkowicie niesłyszącym lub z głębokim niedosłuchem można przywrócić percepcję dźwięków.
Słuch powstały dzięki implantowi jest efektem stymulacji elektrycznej nerwu słuchowego, która prowadzona jest za pośrednictwem wiązki elektrod wprowadzonych do ślimaka. Dzieci z głuchotą wrodzoną, którym wszczepiono implant ślimakowy we wczesnym dzieciństwie, mają szansę na rozwój mowy i umiejętności komunikacyjnych na poziomie zbliżonym bądź tożsamym z tym, które charakteryzuje dzieci słyszące. Przeprowadzone w Światowym Centrum Słuchu w Kajetanach badanie wykazało, że świat dźwięków, który te dzieci opisują, i sposób, w jaki go opisują, niczym nie rożni się od wrażeń dzieci prawidłowo słyszących. Obecnie, jeśli mamy spełniony warunek wczesnej implantacji, to większość dzieci ma szansę na funkcjonowanie w świecie dźwięku na równi z dziećmi ze słuchem prawidłowym. Nauka w szkołach ogólnodostępnych nie stanowi dla ogromnej większości z nich problemu.
Prowadzone przez nas badania obejmujące wywiady pogłębione, wywiady grupowe, wywiady internetowe wspomagane komputerowo dotyczą trzech obszarów:
• partycypacji społecznej dzieci implantowanych i ich funkcjonowanie w środowisku społecznym;
• samoidentyfikacji i identyfikacji przez otoczenie (rówieśników, rodzinę, nauczycieli) dzieci implantowanych ze względu na ich (nie)pełnosprawność;
• rozumienia pojęcia niepełnosprawności „(nie)słyszenia”.
Projekt daje możliwość badań socjologicznych i identyfikacji populacji, która do tej pory nie była badana – dzieci z implantem ślimakowym wszczepionym przed ukończeniem drugiego roku życia. Tego typu badania nie były dotąd prowadzone, nie tylko w Polsce, ale i na świecie.
Tekst: prof. Artur Lorens, współautorzy: Kalina Kukiełko, Krzysztof Tomanek, Anita Obrycka, Agata Mikusek, Tomasz Wolak, Elżbieta Włodarczyk, Henryk Skarżyński
Link do nagrania: